Het is zo’n 5 jaar geleden dat ik in de etalage van een boekhandel de gelimiteerde oplage van Araki zag liggen. Het grote boek moest maar liefst €2500 kosten. Ik mocht hem niet inkijken. Er waren er maar 2500 wereldwijd van gedrukt en elk exemplaar was persoonlijk genummerd en gesigneerd door de toen 62 jarige Japanse fotografaaf Nobuyoshi Araki. Op mijn vette vingers zat de verkoper dus niet te wachten.
Gelukkig is het boek nu ook in de herdruk voor de gewone man. Iets kleiner dan het origineel, maar wel 50 keer goedkoper. Meteen maar aangeschaft. En wauw, wat een boek. Het eerst wat opvalt is dat deze fotograaf volledig is geobsedeerd door vrouwen en sex. Wat voor een naoorlogse Japanner de gewoonste zaak van de wereld is. Hij aanbidt ze naar eigen zeggen. Wie volgens Araki iets wil begrijpen van het leven doet er goed aan de vrouw in al haar facetten te bestuderen. Het boek staat vol erotische platen die werkelijk van een betoverende schoonheid zijn. Zijn fascinatie voor bondage en zeker de Japanse variant Kinbaku is volop aanwezig. Araki wil de vrouw niet domineren, daar zijn ze volgens hem te sterk voor. Hij wil uitdrukken dat je haar lichaam wel kan proberen te binden, maar dat haar geest en haar innerlijke kracht zich niet laat pakken.
Naast erotiek veel foto’s van bloemen, reportagefoto’s in haarscherp zwartwit van Tokyo en veel prive foto’s van Araki die alles fotografeert wat hij tegenkomt. Voor elke liefhebber van pure fotografie is Araki de moete meer dan waard. Het hardcover boek telt maar liefst 620 pagina’s hoogwaardig gedrukte foto’s.
Zo zie je maar weer dat ze in Japan niet alleen de mooiste camera’s maken, maar dat daar ook de beste fotografen van de wereld rond lopen. Alleen in dit 25 jarig jubileum jaar van Taschen voor maar €49,50 te krijgen. Daarna zal je er in het antiquariaat waarschijnlijk weer een veelvoud voor moeten betalen. Mijn tip: haast je, want op is op.

Ik fotografeer met een camera van een bekend Japans merk. Toen ik anderhalf jaar geleden het toestel kocht was ik er reuze blij mee. Camera en ik waren één. Nu gaan de ontwikkelingen snel, de lcd-schermpjes werden groter, de camera’s werden kleiner en men bedacht automatische sensorreiniging. Vooral dat laatste is een groot gemis. Hoe zorgvuldig en snel ik mijn objectieven ook wissel, na een paar weken is het alweer raak. Zeker in deze droge tijden. Mijn sensor functioneert eigenlijk beter dan mijn Miele-stofzuiger. Telkens weer als ik mijn beelden op de pc zet, kijk ik tegen de sproeten van mijn sensor aan. Reuze storend. De liefde tussen mij en mijn toestel raakt bekoeld. Misschien toch maar eens tijd om rond te gaan kijken naar een modelletje met ingebouwd schoonmaaksysteem.

Het zal niemand ontgaan zijn dat Adobe Photoshop Lightroom op de markt gebracht heeft. Ik heb zelf lang getwijfeld of ik naast het toch al overcomplete Photoshop CS 2 en 3 nu wel zat te wachten op weer een nieuwe programma. Maar de laatste weken heb ik met de try out me eens behoorlijk verdiept in Lightroom. En ik ben onder de indruk. Zeker als je in Raw werkt zijn de fijnafstellingen verbazingwekkend eenvoudig. Dat is niet zo vreemd, want Adobe heeft de afgelopen tijd alle slimme foefjes die op de markt werden gebracht door kleine fabrikanten opgekocht. Koppel dat aan de toch al niet geringe kennis van Adobe en je weet dat je naar iets goeds zit te kijken. Alleen de Raw software van Silkypix is op een paar punten beter. Om die gezonde concurrentie te houden is te hopen dat Adobe niet alles opkoopt. Op een gigant die niet alleen de mogelijkheden, maar ook de prijs dicteert zit ik niet te wachten.
Vooral op het gebied van belichtingscorrectie en het fijnafstellen van curves biedt Lightroom je mogelijkheden die je in Photoshop alleen met behoorlijk wat ervaring wel kan nabootsen, maar met veel meer handelingen. En daar zit hem de kneep. Je wilt zo snel mogelijk vanuit je Rawbestand tot een perfecte basisplaat komen. Daarna kun je in Photoshop verder gaan met filters, maskers e.d . In die zin is Lightroom geen vervanger, maar eerder een gespecialiseerde voorbewerker.
Mijn manier van werken is sinds ik echt heb begrepen wat Lightroom kan doen drastisch gewijzigd. Ik ben eigenlijk heel benieuwd wat jullie ervaringen zijn.

Al twee jaar lang maken Remco en ik met veel plezier Zoom.nl. Met de werkzaamheden voor de site, het blad, de specials en nog een ander tijdschrift, raakt de agenda toch aardig vol. Na een intensieve lobby bij de directeur, kregen we groen licht voor versterking. We mogen opzoek naar een junior redacteur! Vind jij het leuk om voor het grootste fotografieblad in Nederland te werken? Weet jij hoe een community in elkaar steekt? Of heb je verstand van computers? Dan hebben we misschien wel een mooie uitdaging voor je. De functieomschrijving bevat veel meer informatie en die kun je op de site van IDG vinden.

Ik ben blij dat er zo uitvoerig gereageerd is op mijn log over zwartwit fotografie. Nu het papier, de inkt en de printers steeds beter worden lijkt er, gezien de mooie reacties, een nieuwe toekomst voor zwartwit te zijn weggelegd. Zelfs Raw converters zoals Lightroom en Silkypix zijn goed ingericht om je kleurenbeeld om te zetten in hoogwaardig zwartwit. Er is zelfs een speciale plugin van Powerretouch ( Black en White studio) waarmee je de karakteristieken van oude analoge zwart-witfilms kan nabootsten.
Voor wie zich wat meer wil inlezen is het Hanboek Digitale zwartwit fotografie van Frans Barten een standaardwerk, maar ook de Fotografiegids Zwart-wit van John Freeman en Digitale Zwart-witfotografie van Michael Freemnan zijn de moeite van het lezen waard.
Ik heb zelf laatst een zwartwit foto afgedrukt op speciaal archival matte papier. Op eerste gezicht lijkt het niet geschikt voor hoogwaardige afdrukken, maar het matte papier zuigt de inkt heel mooi op waardoor er mooie diepe zwarten ontstaan.

(Bij de vorige log irriteerden sommige mensen zich aan de ongevraagde groene links. Dat is zogenaame intellitekst die Zoom.nl sinds kort gebruikt. Dit gebeurt buiten mijn invloed en is dus niet bewust door mij gelinkt! Maar er komt binnenkort de mogelijkheid om dit in je browser uit te zetten.)

Deze week maar eens begonnen met het opruimen van mijn archief. Daarbij stuitte ik natuurlijk ook op mijn kast vol zwartwit foto’s en mappen vol negatieven. Meteen dacht ik weer terug aan die oude tijden waarin ik in het donker mijn filmpjes in de spiraaltjes duwde en het tankje vol goot met chemicaliën. Eerst je negatieven stofvrij te drogen hangen, knippen, contactafdruk maken en daarna met je vergrotingskoker en multigrade filters de perfecte plaat maken. Alles wat ik nu met een paar simpele handelingen in Photoshop doe kostte me vroeger een hele middag. Maar toch mis ik soms de geur van ontwikkelaar, het langzaam zien opkomen van het beeld onder het schijsel van de rode lamp.
Maakten we nu vroeger alleen maar zwartwit omdat het de enig betaalbare oplossing was of was het nu echt mooier. Ik maak bijna niks meer in zwartwit. De huidge printes evenaren de oude natte druk inmiddels volledig, maar toch blijf ik hangen in kleur. Je maakt ook alles in kleur. Ik vraag me af of er nog veel digitale fotografen zijn die weer terug zijn gegaan naar dat indringende zwartwit, waarin kleuren je niet afleidden en waar je zonder zwemen en verkeerde printer- of monitorcalibratie de ene na de andere prachtig druk tevoorschijn toverde.
Laat me eens weten hoe jullie over zwartwit denken. Is er meer behoefte aan goede informatie? Wordt het ondergesneeuwd door kleur? Allemaal vragen die mij bezig houden en waar ik jullie mening graag over zou horen.