Jasper staat deze week op de lange latten; dus neem ik deze rubriek voor vandaag even over.  Het was een gekke week. De ene Zoom was de deur nog niet uit of de ander moest alweer gemaakt worden, we gaven het nummer een ander gezicht en de agenda leek voller dan ooit. Kortom: het is vrijdagmiddag en het einde van het Latijn is bereikt.

Nu ik aardig beeldmoe ben na een intensief weekje Zoomen, hou ik het luchtig. Ik kwam gisteren een fotobewerking van Havado tegen waar ik hard om moest lachten. Gewoon vanwege het beeld. Het ziet er niet uit een kat op die manier.  Of het aan alle regels van beeldbewerking en fotografie voldoet, maakt me nu even niet zoveel uit. Het maakte iets los, dat deel ik graag met jullie in de Spotlight van deze week.  Zo kunnen we met een glimlach het weekend in!

Soms blijft iets langer liggen dan je gepland had. Dan blijkt een productie zwaarder dan gedacht of er komen 1001-dingen tussendoor. Mea culpa dat het iets langer geduurd heeft. Inmiddes heb ik alle stemmen handmatig geteld en heb ik ook een winnaar:

De winnaar is: Marian 13

Het totaal aantal reacties is: 4,891,659. Marian gokte met 4.403.174 het dichste in de buurt. Gefeliciteerd!

Update: Er zijn twee personen die er dichterbij zaten. Dat moet natuurlijk rechtgezet worden, ook deze personen krijgen een prijs.

Dit jaar verschijnt het blad tien keer per jaar. Een nieuwe frequentie, daar past ook een nieuw uiterlijk bij vonden we. De vormgeving moest na drie jaar eens afgestoft worden en we besloten om Zoom 2 2009 -het februarinummer- een compleet nieuwe jas geven. Enkele rubrieken gingen met pensioen zoals ‘Mijn camera’ en ‘camerafunctie’ en daarvoor bedachten we iets nieuws. 

Afgelopen weken waren druk, heftig en leuk. Elke middag stonden we naar onze muur te kijken waar de pagina’s hingen en zagen stap voor stap Zoom een beetje veranderen. De laatste pagina’s zijn net vijf minuten geleden naar de drukker gegaan. Deadline gehaald. Moe en voldaan. Tijd voor een vroeg biertje.

Het grote voordeel van werken bij Zoom.nl is dat je de kans krijgt om veel getalenteerde fotografen te ontmoeten. 3 jaar geleden tijdens de eerste Zoom lezersreis in Jordanië ontmoette ik Arny Raedts. Arny heeft een bijzonder indringende manier van fotograferen. Hij werkt veel met een extreme groothoek waarmee hij boven op zijn onderwerp kruipt. Dat wordt al snel een makkelijk beeldtruukje, maar Arny heeft het verheven tot een kunstvorm. Omdat hij ook nog eens een bijzonder mens is en zijn fotografie mij altijd diep geraakt heeft ben ik hem blijven volgen, net zoals ik dat doe met andere fotografen met wie ik via Zoom een band heb opgebouwd.
Ik was kort geleden jarig en daarom stuurde Arny mij zijn eerste fotoboek op met de pakkende titel Desert[ed]. Omdat ik veel boeken koop is een fotoboek niet echt meer iets bijzonders voor mijn vrouw en kinderen. Maar om een of andere reden hebben ze alle drie het boek van voor tot achter door gespit omdat de foto’s anders zijn dan ze meestal te zien krijgen. En dat klopt ook. De foto’s van Arny zijn donker en, op zijn concertfotografie na, meestal zonder mensen. Zijn hoofdonderwerpen zijn woestijnlandschappen en verval in het westen van de Verenigde Staten. Je zou denken dat je daar heel somber van wordt. Het tegendeel is waar; op een of andere manier maken de foto’s je heel vrolijk. Arny geeft het boek in eigen beheer uit. Ik zou Desert[ed] aan iedereen willen aanraden. Niet alleen omdat hij een vriend is, maar vooral omdat het een bijzonder goed boek is.
Arny’s bookstore

Afgelopen donderdag mochten we nog één avond besteden aan onze opdracht portretten in de studio. Alles was toegestaan, we mochten elkaar fotograferen en attributen of zelfs vrienden of familieleden meebrengen. Ik wilde graag het 28-weken-zwangere buikje van mijn vriendin digitaal vereeuwigen en kon haar overtuigen om mee te gaan naar de fotostudio. Nadat ik alle studioflitsen had opgesteld, konden we eindelijk aan de slag. Gewapend met een lichtmeter, paraplu’s en softboxen fotografeerde ik haar uit allerlei posities. Close-ups, medium-shots, long-shots…

Moe maar voldaan kwam ik met een 200-tal foto’s op mijn geheugenkaartje thuis. Over een zestal foto’s was ik behoorlijk tevreden, maar deze foto met eierschaal vond ik de mooiste. In Photoshop probeerde ik de foto hier en daar nog wat te verbeteren. Tenslotte zette ik de volledige afbeelding, met uitzondering van de eierschaal, om naar grijswaarden.
Het hoofdstukje portretten in de studio zit er voor dit schooljaar op. Jammer, want ik doe het écht graag. Volgende week krijgen we onze allereerste les Photoshop!