Vanochtend lag er een persbericht van Olympus en Panasonic op de digitale mat, rechtstreeks uit Japan. Naast de four-thirds standaard, komt men nu ook met een micro four-thirds formaat. De lensmount daarvan is kleiner en de vatting zit 50% dichterbij de sensor. Het resultaat is een camera die niet veel groter is dan een compactcamera, mèt verwisselbare objectieven. Olympus en Panasonic zullen samen objectieven produceren voor de nieuwe standaard, maar de bestaande ‘four-thirds’ objectieven zullen via een adapter ook bruikbaar zijn. Dat laatste is leuk, maar gaat natuurlijk ten koste van het compacte karakter van de standaard en bovendien is het nog niet duidelijk of het optische consequenties zal hebben (zoals een iets andere beeldhoek). De camera van de nieuwe standaard zal dus nog beduidend kleiner zijn dan de compacte E-420. Wanneer de eerste lenzen en camera’s verschijnen is nog niet bekend.
Zal Canon opnieuw in staat zijn de markt op zijn grondvesten te doen schudden zoals men dat deed met de 300D? Dat was in 2003 de eerste betaalbare digitale spiegelreflex voor de consumentenmarkt. Betaalbaar is een relatief begrip, want de camera kostte toen nog ruim € 1200. Momenteel begint de markt redelijk verzadigd te raken, want al voor minder dan € 500 koop je een nieuwe reflex met kitlens. Toch zou het wel logisch zijn als Canon een model onder de 450D uitbrengt. Deze camera is simpelweg te geavanceerd voor mensen die slechts af en toe fotograferen en alleen de automatische stand gebruiken. Er kan op veel snufjes bezuindigd worden, zodat ook de prijs omlaag kan. In vergelijking met de concurrentie (denk aan Nikon’s D60) mist Canon een echte instapcamera – de 450D-serie is volwassen geworden. In het analoge tijdperk had Canon ook nog een serie onder de EOS 300 (de EOS 1000/3000/5000).
Live view werd ooit afgedaan als iets voor onervaren amateurfotografen. Iets voor compactcamera’s, dat niet thuishoorde op een spiegelreflex. Op een D-SLR heb je immers een zoeker en dat werkt veel preciezer en fijner. Een rondvraag langs fabrikanten voor een artikel dat ik medio 2006 schreef leidde tot die algemene antwoorden. Plus het feit dat het opklappen van de spiegel geen soelaas zou bieden, want de autofocussensoren werkten dan immers niet meer (en die AF snelheid was nu juist het grote voordeel van een D-SLR). Olympus had begin dat jaar net de E-330 uitgebracht; de eerste spiegelreflex met live view, al werkte het niet erg gebruiksvriendelijk. Anno 2008 is er vrijwel geen enkele zichzelf respecterende camerafabrikant meer die geen live view op z’n D-SLR’s aanbiedt. Maar de gebruikte methode laat te wensen over. Inderdaad, door het opklappen van de spiegel werken de AF sensoren niet meer (die vangen immers geen beeld op via de sub-spiegel, achter de hoofdspiegel). De camera’s moeten het dus doen zonder autofocus, of met trucs zoals het tijdelijk terugklappen van de spiegel en softwarematige autofocus (op basis van contrastdetectie). De laatste methode werkt, maar is zeer traag (2-4 seconden scherpsteltijd). Maar Sony verbaasde op de PMA vriend en vijand door met de 
Vroeger was een iemand met een grote camera om zijn nek en een tas vol fotoapparatuur bijna een bezienswaardigheid. Met de huidige digitale camera-hausse zie je op elke straathoek wel iemand met een dikke spiegelreflex en dito tas. Criminelen zijn zich hier ook van bewust. Fotoapparatuur is kostbaar en er is veel vraag naar. Men weet ondertussen ook dat rugtassen van merken als Lowepro, Crumpler of Tamrac dure apparatuur bevat (wat reden is voor sommige fotografen om het logo er af te halen). Dat kwam een fotograaf die met de trein reisde duur te staan. Hij had zijn tas met fotoapparatuur – ter waarde van € 12.000 – even uit het oog verloren en kwam er op het eindstation achter dat ‘ie 
Olympus heeft haar nieuwe topmodel voorgesteld: de 
Er zijn maar weinig producten die tweedehands meer waard zijn dan de nieuwprijs tijdens de verkoopperiode. De Canon 200mm f1.8 L was er zo eentje (momenteel nog op 
Na jaren van geruchten is het dan zover, Nikon gaat ‘fullframe’. De nieuwe D3 reflex, de opvolger van zowel de D2Xs als de D2Hs, beschikt net zoals de Canon 1Ds en 5D over een fullframe sensor, die dus net zo groot is als het oorspronkelijke kleinbeeldnegatief. Het gevolg: lenzen werken weer zoals voorheen (28mm is groothoek) en de pixels zijn veel groter dan camera’s met een kleinere sensor. Dat laatste resulteert in meer detail, meer dynamisch bereik, maar vooral minder ruis. Op het gebied van ruis had Canon altijd een streepje voor, maar met de D3 lijkt daar nu verandering in te komen. De camera biedt naast 200-6400 ISO ook nog twee Hi-modi, met ISO 12.800 èn 25600(!!!). Volgens journalisten in Japan die de camera al hebben gezien is het resultaat verbazend goed (de Nederlandse persconferentie is later vandaag). Andere punten waar de camera mee scoort zijn 9 tot 11 beelden per seconde, een nieuw AF-systeem met 51 punten en live view met autofocus. DX-lenzen kunnen ook op de D3 blijven worden gebruikt , zij het dat de resolutie dan uitkomst op 5 megapixels. Zouden we bijna de vernieuwde D300 nog vergeten: 12,3 cmos sensor, ISO 200-3200 (Hi 6400), 6 beelden per seconde (8 met powergrip) en dezelfde 51-punts AF module. Beide camera’s beschikken ook over een zelfreinigende sensor en een 3-inch lcd-scherm met 922.000 pixels (bijna hd kwaliteit). Indrukwekkend!
Het is weer raak! Dit keer is het 
Het broeit deze zomer van de camerageruchten. Zo zou Sony op het punt staan één van de twee nieuwe Alpha camera’s (waar we eerder al in Flits over berichtten) uit te brengen. Het zou gaan om een model met dezelfde 12,8 megapixel CMOS sensor als de D2X (die Sony voor Nikon produceert). Net als de voorgande A100 en Konica Minolta camera’s zou het model beschikken over beeldstabilisatie in de body (Anti-Shake), plus een lichtgevoeligheid van ISO 3200. Een onbevestigd bericht spreekt zelfs van 10 beelden per seconde (zij het alleen in de JPEG modus), waardoor de camera een directe aanval zou doen in het pro-segment (Canon 1D Mark III, Nikon D2Xs/D2Hs).
Vandaar zeker dat alles groen...