Vandaag heb ik een belangwekkende ontdekking gedaan.

Ik zat te spelen met de Olympus E-420, je weet wel, dat nieuwe kleine reflexje met dat platte 2,8/25 mm objectief. Erbij had ik de 2,0/50 mm macro van Olympus. Compact en toch erg lichststerk. Een prachtig setje bij elkaar, al had ik liever dat Olympus geen 25 maar een 18 of 20 mm had gemaakt, net even groothoekiger. Dan had je de klassieke reportageset uit de tijd dat zooms nog weinig voorstelden.

Op dat moment komt het persbericht binnen van de Olympus E-520. Zeg maar een licht opgewaardeerde E-510. Ik lees het allemaal door en speel verder. Ik zet de 2,0/50 mm op de E-420 en ga op volle opening portretjes van m’n dochter schieten. Heerlijk selectief scherpstellen, alleen één oog helemaal scherp, wat is die 2,0/50 mm een fijn portretobjectief. Leuk dat je zo ook bij portretwerk sterke close-ups kunt maken. Ik werk bij bestaand licht en maak me om de sluitertijd geen zorgen. De beeldstabilisatie immers zal mij redden. Later kijk ik de foto’s terug. Scherpte precies op de goede plek en inderdaad geen spoortje van trilling. Maar dan! Ik realiseer me dat de 420 helemaal geen antishake heeft. Ik was in gedachten nog bij de 520 en dacht even dat ik daarmee werkte.

Het idee alleen blijkt dus voldoende om trillingvrij te fotograferen. Noem dit gerust een placebo-effect: de E-420 heeft antishake zolang je erin gelooft.

Beeldstabilisatie blijkt dus ook tussen je oren te zitten.

Pin? Hole? Nee, dit heeft niets met golf te maken. Het gaat over de gaatjescamera, in het Engels pinhole camera. Een camera zonder lens, alleen een klein gaatje dat het licht doorlaat. Het beeld kun je opvangen op een stukje film, een velletje lichtgevoelig fotopapier, maar ook op de sensor van je reflexcamera.

Pionieren
De echte pinholefanaat knutselt zelf, met doosjes of blikjes. Hoe kleiner het gaatje, des te scherper wordt het beeld (binnen bepaalde grenzen, anders wordt het beeld toch weer slechter). Maar er zijn ook kant-en-klare gaatjescamera’s te koop. En zelfs bodydoppen met een klein gaatje erin, waardoor je reflex een pinholecamera wordt (en ga nu niet allemaal in je bodydoppen boren, het moet een gaaf , klein gaatje in dun materiaal zijn).
Superscherp wordt het niet, en je krijgt met enorm lange belichtingstijden te maken. Maak je een foto van een drukke weg, dan blijft alleen wat stilstaat op een foto achter. De foto’s die je krijgt doen denken aan de pionierstijd van de fotografie, en dat kan voor ons verwende digigrafen af en toe helemaal geen kwaad.

Galerie
Pinholefanaten gaan op zondag 27 april wereldwijd pinholefoto’s maken en op hun gemeenschappelijke website zetten: http://www.pinholeday.org. Kijk daar alvast naar de galerieën van de vorige jaren.
Wordt je nieuwsgierig en krijg je zin? Ik geef je geen links, je googlet in no time een wereld van informatie bij elkaar.

Nou vooruit, één link dan, van de maker van de hier geplaatste foto, Jetse Reijenga: http://jetse.com. Hij heeft een plezierig korte handleiding voor zijn vorm van pinholefotografie geschreven. Jetse fotografeert onder meer met een schoenendoos, een Twinings Earl Grey theeblikje en een oude camera waar de lens uit is gesloopt.

Kodak komt met een nieuwe T-Max 400: de scherpste en fijnkorreligste ISO 400 zwartwitfilm ooit, zeggen ze. Gaan we daarom gniffelen? Is de zwartwitfotografie niet net een paar blogs geleden op Zoom.nl doodverklaard?

Uit een onderzoek (van Kodak) onder vakfotografen blijkt dat velen film nog steeds prefereren boven digitaal. Het merendeel maakt ook zwartwitfoto’s (kijk maar bij de portretfotograaf) en meer dan de helft zweert daarbij dan bij film. Om reden van kwaliteit, zeggen ze, maar ik denk dat ze stiekem vooral vinden dat het zo makkelijk is. Filmpje in een envelop, en een paar dagen later worden er fraaie prints bij je afgeleverd. Even de klant bellen, mooie lijst en passe-partout erbij, kassa! Het is vooral een kwestie van een goed vaklab hebben.

Voor professionals, met name in de portret- en bruidsfotografie, is film gewoon heel handig. En daarom blijft Kodak ‘committed’ aan de film. Omdat er veel vakfotografen zijn die er graag mee werken. En omdat ze er als fabrikant geld mee kunnen verdienen.

Is die nieuwe T-Max 400 misschien een aanleiding om eens ouderwets te gaan zwartwitten? Is het voor jullie een reden om (nog) eens met een analoge camera aan de slag te gaan?

Laatste vraag: wie weet er een goed zwartwitlab?

Als je op fietsvakantie gaat, moet je op volume en gewicht letten. Ik nam mee: de Fujifilm Finepix S5700. Een lichte, handzame hybride met 10x zoom, een goed objectief en de van Fuji bekende goede hoge-ISO kwaliteiten. Omdat je je fietsgenoten niet voor elk mooi plaatje wilt laten stoppen was ik aardig handig geworden in fietsend fotograferen. Camera in de antishakestand (een veredelde diafragmavoorkeuzestand: groot diafragma, zodat je automatisch een korte sluitertijd krijgt). Vaak koos de camera 1/700 s, alles was scherp, geen trilling te bespeuren. Tevredenheid dus. Ik weet niet of een optische antishake met deze rijdende opnamen wel zo goed was weggekomen.

Twee weken een camera om je nek, dan tellen andere dingen dan normaal: de polstering van de draagriem is niet breed genoeg. Er steekt een randje van scherp nylon uit dat zelfs door je T-shirt heen schuurt.Tot slot de grote verrassing! Thuis had ik al gemerkt dat deze camera zuinig is met batterijen. Dus: geen batterijlader mee. Vier vol geladen 2400 mAh penlights erin bleken goed voor ruim 250 foto’s, inclusief regelmatig terugkijken. Daarna vier alkalinebatterijen erin. Aan het eind van de reis, nog eens 150 foto’s verder, waren die nog lang niet leeg! Die S5700 is écht een zuinigerd. Gold voorheen dat alkalinebatterijen in een digitale camera zó leeg waren, hier gaat dat dus niet meer op. Goed nieuws voor fietser en backpackers, want dat betekent dat alleen nog de lader van het mobieltje mee moet! Hoewel uit milieu-oogpunt…, nu ja, je weet wel wat ik wil zeggen.

Ben benieuwd of er meer van dit soort positieve energie-ervaringen zijn.

Handig, zo’n image tank. Comfortabele opslag onderweg, bijna noodzakelijk als je veel foto’s maakt en in RAW fotografeert.
Maar wat gebeurt er eigenlijk als zo’n ding stuk gaat?
Hoe hard doet importeur/fabrikant/reparateur zijn best je beelden te redden? Heel erg, mag je hopen. Maar je raadt het al, de praktijk is soms anders.
Het ging om een image tank van een gerenommeerd merk. Aan/uit-knopje stuk, niets wees erop dat er iets met de harde schijf mis zou zijn. Ze zullen hem wel omruilen, dacht de fotohandelaar, dus die verzocht nadrukkelijk in dat geval de beelden over te zetten. De klant kon immers geen backup meer maken.
Het gaat te ver op alle details van deze ‘zaak’ in te gaan, maar in het kort: van omruilen kon geen sprake zijn, de reparaties werden opgestuurd naar de fabrikant, daar opgespaard en periodiek werd er aan gewerkt. Na veel gedoe en inspanningen van de handelaar had de klant na ruim een half jaar een andere image tank retour. Met daarop beelden van een andere klant. Z’n eigen beelden was hij kwijt! Dat de mappen op de schijf kinderporno bevatten en dat de politie erop is gezet, dat is nog weer een heel ander verhaal.
Wie kent nog meer van dit soort verhalen? En wie weet voorbeelden te melden waarin wél zorgvuldig werd gehandeld? Wat zijn de inspanningen die importeurs/fabrikanten zich getroosten? En hoe ben je er zeker van dat een vervangen schijf met daarop jouw beelden niet in andere handen terechtkomen?
Interessante materie, hè? En eng!